Tęsknota za Domem. Podróż przez kosmos, Atlantydę i przekonanie, że na miłość trzeba zasłużyć
Historia sesji Matrix Reimprinting – Past Life
Czy można tęsknić za miejscem, którego się nie pamięta?
Za Domem, którego nie potrafi się wskazać na żadnej mapie? Za poczuciem jedności, bliskości i bezpieczeństwa, którego poszukuje się przez całe życie?
Czasem za tą tęsknotą, albo obok niej, kryje się przekonanie, że życie musi być trudne, że na miłość trzeba zasłużyć, a chwila szczęścia i spokoju zwiastuje nadchodzącą katastrofę? Na przykład rozpad całej planety… Ale nie uprzedzajmy faktów ;).
Podczas jednej z sesji Matrix Reimprinting – Past Life wyruszyłyśmy z Inką w niezwykłą podróż. Pojawiły się w niej obrazy odległej planety, kosmicznych statków, Atlantydy, świetlistej łąki i spotkania ze Stwórcą.
Jednak najważniejsze odkrycia dotyczyły bardzo ziemskich spraw: tęsknoty, rozłąki, poczucia obowiązku, lęku przed zmianą i prawa do szczęśliwego życia.
Wszystko zaczęło się od tęsknoty
Początkowo Inka odczuwała w klatce piersiowej, nad sercem, intensywne pieczenie o pomarańczowej barwie.
Kiedy podążyłyśmy za tym odczuciem, pojawiło się jedno wyraźne doświadczenie:
Tęsknota za Domem.
Obraz przeniósł nas w kosmiczną przestrzeń. Inka zobaczyła niewielką istotę przypominającą zieloną gąsienicę, podróżującą w czymś na kształt kapsuły.
Wokół rozgrywała się katastrofa. Planeta, którą istota znała jako swój Dom, wybuchała. Setki, tysiące kapsuł wystartowały z jej powierzchni i wylatywały w różnych kierunkach. Każda zabierała ze sobą jedną istotę. Inka płakała. Czuła ogromne cierpienie na myśl, że oni nigdy więcej nie spotkają się ze sobą. Tęsknotę i ból rozłąki. Separacji.
A także lęk. Największy dotyczył właśnie rozdzielenia, a nawet bardziej, tego, że nie odnajdą się na nowo.
Pytania, czy jeszcze się odnajdą? Czy rozpoznają się po tak długiej rozłące? Czy kiedykolwiek znów będą razem? Napawały przejmującym bólem i rozpaczą.
Pojawiło się przekonanie:
„To już koniec. Nic nigdy nie będzie takie samo. Dom był tylko jeden i nic już nie będzie Domem”.
Towarzyszyło mu poczucie bezradności, dryfowania w nieznanym kierunku
i niemożności zatrzymania tego, co się wydarzyło.
Najpierw trzeba było więc uwolnić samą Inkę od tych emocji, aby móc pomóc jej zielonemu echu (ECHO 1 – w Matrix Reimprinting skrót ECHO pochodzi od: Energy Consciousness Hologram – Energetyczny Hologram Świadomości).
Pracując podstawową techniką EFT (opukiwaniem) Inka zmniejszyła napięcie emocjonalne, ale głównie powodem był wybuch śmiechu, gdy zapytałam jej, czy te ziolone istoty przypominające gąsięnice odnajduje w swoim obecnym życiu. Śmiałyśmy się, bo ziemia jest pełna małych zielonych gąsienic, które zmieniają się w motyle :D.
Kiedy rozłąka staje się przekonaniem
W pracy z tym obrazem ujawnił się kolejny wątek.
Istota – zielona gąsienica pamiętała wspólnotę, bliskość i możliwość przytulania się do innych. Teraz wszyscy byli rozdzieleni, a ponowne spotkanie wydawało się odległe.
Nawet kiedy pojawiła się możliwość odnalezienia innych istot, nie przyniosło to pełnej ulgi.
„Dla mnie to zbyt wolno”. Gdy ECHO 1 wysłało intencję, aby statki połączyły się, na początku pojawiło się ich tylko 8. To była za mało i za wolno. W dodatku lęk, że pozostali rozpierzchną się, a były to miliony kapsuł, był ogromny. Jeszcze większy lęk, że oni zapomną kim są.
W tym miejscu doświadczenie zaczyna łączyć się z obecnym życiem Inki.
Pojawił się smutek związany z poczuciem, że ludzie żyją w pośpiechu, zapomnieniu i oddaleniu od tego, co naprawdę ważne.
A także zmęczenie ciągłym dostosowywaniem się do oczekiwań otoczenia, które nie pamięta KIM JEST? I Skąd pochodzi.
Szczególnie mocno wybrzmiały słowa ojca o tym, jak powinien żyć „każdy normalny człowiek”.
Inka rozpoznała, jak takie komunikaty potrafią oddalać ją od własnego serca, wewnętrznego kierunku i tego, co czuje jako swoje powołanie.
Mogłyśmy zaopiekować ECHO 1 i samą Inkę, wysyłając do każdej z kapsuł Ziarno Pamięci. Ma ono za zadanie przechować pamięć tego kim jest każda z Istot i pomóc im odnaleźć DROGĘ. Intencja ECHO 1 zadziałała też tak, że kapsuły mogły się zbierać w coraz większe grona, tworząc całość, jednak nadal nie był to ich DOM.
Kosmiczny statek i misja, która musi być trudna
W kolejnej części podróży pojawił się ogromny statek znajdujący się w pobliżu Słońca.
Był miejscem spotkań istot przygotowujących się do nowych doświadczeń.
Inka zobaczyła siebie w postaci świetlistej, męskiej istoty – ECHO 2. Pojawiła się możliwość przeżycia i uwolnienia żałoby, tęsknoty i ciężaru wcześniejszej katastrofy. Tutaj skorzystałyśmy z innej metody – metody Pudełka. Do Pudełka ECHO 2 włożyło nawet swoją cielesność. Jakby zdejmowało ubranie. Została tylko emanacja światła. Pudełko mogło zostać rozupuszczone przez ECHO 2 – było to bardzo widowiskowe, gdyż Istota trzymała pudełko niejako nad palcem (czystą energią) w powietrzu i obracała je aż do całkowitego zniknięcia – rozpuszczenia się.
Dzięki temu Istota odzyskała lekkość i wolność.
Jednocześnie ujawnił się konflikt.
Z jednej strony pragnęła piękna, radości i odpoczynku. Pokazywała świat pełen tęczowych wodospadów, w którym chciałaby po prostu przebywać.
Z drugiej strony czuła, że ma misję do wykonania. Wtedy pojawiła się Atlantyda — miejsce, w którym miała się kiedyś narodzić. Miejsce, do którego dążyło wiele innych Istot, gdyż było one dla Dusz szczególne.
Pojawiło się również przekonanie, że to doświadczenie powinno być trudne, a nawet bardzo trudne. Okupione cierpieniem.
Dlaczego?
Ponieważ w obrazie wcześniejszej katastrofy pojawiło się wyjaśnienie, że mieszkańcy planety zbyt mocno oddali się przyjemnościom i beztrosce. To właśnie miało doprowadzić do jej zniszczenia. Istota wyciągnęła z tego wniosek:
Trzeba być silnym. Trzeba pracować. Trzeba podejmować trudne wyzwania. Nie wolno sobie zbytnio folgować.
Jakby cierpienie, wysiłek i nieustanna gotowość miały ochronić przed kolejną katastrofą. Kiedy Inka rozmawiała ze swoim świetlistym, eterycznym Echem ujawniło ono kolejne przekonanie – pytanie:
Czy Bóg mnie kocha, kiedy niczego nie robię?
W pewnym momencie świetlista istota przemieniła się w przepiękną, kwitnącą łąkę.
Była pulsującą radością, spokojem i pięknem.
Mogła po prostu być.
Jednak nawet w tym stanie pojawił się dyskomfort.
Co z innymi? Czy można cieszyć się własnym istnieniem, kiedy inni cierpią? Czy wolno odpoczywać, kiedy jest jeszcze tyle do zrobienia?
Przypominało to również ciągłe machanie rękami w wodzie, by się na niej utrzymać, a przecież można po prostu położyć się na tafli i pozwolić kołysać falom. Inka opisywała ten stan, jako ciągłe mrowienie, trzepotanie, potrzebę ruchu – działania.
ECHO 2 zapytane skąd ma takie przekonanie powróciło do kiedyś już integrowanego przez nas na sesji obrazu: byciu przy Stwórcy, przy Źródle.
Przypomniałam sobie to jak Bartek Sawicki na kanale Astrologia Ewolucyjna (YT) mówi o dwóch podstawowych pragnienia człowieka: Pragnieniu Separacji i Pragnieniu Powrotu do Źródła. W całej tej sesji ujawniało się tarcie pomiędzy tymi pragnieniami. Powiedziałam o tym skojarzeniu Ince. Poszłyśmy jednak do tego obrazu.
Pojawił się obraz Stwórcy i doświadczenie delikatnego powiewu miłości. Było to tak, jakby Bóg delikatnie dmuchał i z jego oddechem w Świat wyfruwały Dusze. Łagodnie i z lekkością. Jednak ECHO (tutaj już ECHO 3) odebrało ten powiew jako odepchnięcie.
Pojawił się lęk przed odrzuceniem przez Boga, a wraz z nim pytanie o zasługiwanie na miłość.
I wtedy dotarłyśmy do jednego z najważniejszych przekonań tej sesji:
„Muszę cierpieć, żeby udowodnić, że zasługuję na miłość”.
Za tym przekonaniem kryły się kolejne:
- Nie może być idealnie.
- Kiedy się zrelaksuję, wydarzy się coś złego.
- Cierpienie jest potrzebne, żeby się rozwijać.
- Muszę się starać, działać i nieustannie pozostawać w ruchu.
- Samo istnienie nie wystarcza.
Jakby miłość trzeba było zdobywać wysiłkiem, a bezpieczeństwo zapewniać sobie przez nieustanną czujność.
A gdyby życie mogło być przyjemne?
W kolejnych etapach sesji pracowałyśmy z przekonaniami, które pojawiły się w tych obrazach.
Co by się stało, gdyby nie trzeba było ponownie doświadczać katastrofy?
Gdyby rozdzielenie nie oznaczało utraty więzi?
Gdyby każdy mógł podążać własną drogą, poznawać inne światy i wracać do Domu kiedy ma na to ochotę?
Co, gdyby odpoczynek był bezpieczny?
Gdyby można było cieszyć się życiem bez oczekiwania, że za chwilę wydarzy się coś strasznego? Pomocna była intelektualna zabawa, ćwiczenie, by zobaczyć, że przecież ECHO już wszystkiego doświadczyło ;), że skoro czas nie istnieje, ani przestrzeń, nie ma potrzeby ponownie i wciąż na nowo przeżywać tego samego.
Poza tym, przecież Bóg nie mógłby stworzyć czegoś co nie jest doskonałe samo z siebie,
i musi na Miłość zasłużyć.
Pierwsze Echo zaczęło odkrywać, że różnorodność doświadczeń może być piękna. Istoty mogą podróżować po różnych planetach, poznawać rozmaite możliwości,
a jednocześnie pozostawać ze sobą połączone.
Drugie Echo odnalazło swobodę. Mogło siedzieć na statku, pić kawę, tańczyć z innymi, odwiedzać Atlantydę albo oglądać ją z daleka przez holograficzną lupę – jak film. Nie musiało już podejmować najtrudniejszych misji.
Trzecie Echo odkrywało, że życie może być zabawą.
I tutaj pojawił się jeszcze jeden, bardzo subtelny mechanizm. Nawet zabawa miała być sumienna. Nawet radość wymagała starania. Nadal trzeba było coś robić, wibrować, drgać, pozostawać w ruchu, po to by ZASŁUŻYĆ.
A czy można po prostu być?
Bezpieczna nuda
To był jeden z najbardziej poruszających momentów tej podróży. Pojawił się niepokój związany z bezruchem, ciszą i oczekiwaniem. A pod nim lęk przed zmianą, nad którą nie mamy kontroli. Pracowałyśmy więc z możliwością doświadczania zwyczajnego spokoju.
Patrzenia na niebo. Słuchania ptaków. Obserwowania chmur.
Bycia przez chwilę bez zadania, misji i konieczności udowadniania czegokolwiek.
Echo mogło unosić się na wodzie. Doświadczać zachwytu i bycia.
W pewnym momencie Echo oddzieliło się od wody – jako kropla odparowało i stało się chmurą, która swobodnie popłynęła nad Atlantydę. Chwilę zawisło nad tym zaginionym dziś kontynentem i obserwowało, a potem wróciło, by znów połączyć się z rzeką. Mogło doświadczać świata lekko, bez przymusu, bez wysiłku.
W tej symbolicznej podróży pojawiła się nowa możliwość: przyjemność, spokój i miłość mogą istnieć bez cierpienia jako warunku.
Przygoda Przyjemnego Przyjmowania
Takie określenie pojawiło się na zakończenie sesji.
Przygoda Przyjemnego Przyjmowania.
Przyjmowania życia.
Przyjmowania miłości.
Przyjmowania różnorodności doświadczeń.
Przyjmowania odpoczynku, radości, przyjemności i własnego prawa do istnienia.
Bez konieczności udowadniania swojej wartości.
Bez przymusu wybierania najtrudniejszej drogi.
Bez przekonania, że za każdą chwilę szczęścia trzeba będzie kiedyś zapłacić.
I być może właśnie tutaj znajduje się odpowiedź na tęsknotę za Domem, od której rozpoczęła się cała podróż.
Może Dom jest również doświadczeniem wewnętrznego połączenia, bezpieczeństwa i miłości, do którego możemy powracać niezależnie od tego, gdzie jesteśmy.
Może można wyruszać na przygody i nadal czuć się u siebie.
A przede wszystkim — może można być kochanym po prostu dlatego, że się jest.
TROCHĘ TEORII 🙂
Trzy Echa – trzy części jednej historii
W Matrix Reimprinting pracujemy z tak zwanymi Echami — reprezentacjami części nas samych, które w przywoływanych doświadczeniach pozostały związane z określonymi emocjami i przekonaniami. Jak już wyjaśniłam jest to po prostu Energetyczny Hologram Świadomości. Właściwie nie ma znaczenia, czy oznacza on kogoś kto rzeczywiście istniał. Nie trzeba wierzyć ani w inkarnację, ani w życie na innych planetach. Nasza obecna Świadomość, tworzy takie obrazy, by łatwiej było zmienić stare nawyki i niesłużące wzorce. Na podobnej zasadzie jak dzieje się to we snach…
Podczas tej sesji wyłoniły się trzy główne Echa.
Pierwsze Echo było małą zieloną istotą uciekającą z rozpadającej się planety. Niosło w sobie rozpacz po utracie Domu i lęk przed rozdzieleniem. A także przerażenie, że zapomni kim jest.
Drugie Echo przebywało na statku w pobliżu Słońca. Czuło przymus podejmowania trudnych misji, udowadniania odwagi i zasługiwania na swoje miejsce. Nie umiało po prostu być i cieszyć się i przyjmować miłości. Było przekonane, że trzeba zasłużyć ciężką pracą
Trzecie Echo znajdowało się blisko Stwórcy. Jedna jego część bała się oddalić, aby nie zgubić drogi do Domu. Druga pragnęła przygód, poznawania i doświadczania życia.
W tym trzecim Echu spotkały się dwie pozornie sprzeczne potrzeby:
Pragnienie bezpieczeństwa i pragnienie wolności. Pragnienie Separacji od Źródła i Pragnienie Powrotu do Źródła.
Jedna część chciała pozostać blisko tego, co znane. Druga chciała zjechać po zjeżdżalni życia, poznawać światy i cieszyć się doświadczeniem.
A przecież obie mogły mieć swoje miejsce.
Kilka słów o Matrix Reimprinting – Past Life
Matrix Reimprinting jest metodą pracy z emocjami, przekonaniami i wewnętrznymi reprezentacjami doświadczeń, wykorzystującą między innymi elementy EFT, wizualizacji i wyobrażeniowego przekształcania wspomnień.
W wariancie Past Life podczas sesji mogą pojawiać się obrazy wykraczające poza znaną historię życia: inne epoki, postacie, światy, a nawet doświadczenia kosmiczne.
Można je rozpatrywać jako metafory, symboliczne narracje, obrazy archetypowe lub doświadczenia interpretowane duchowo. Nie ma naukowych podstaw do traktowania ich jako potwierdzonych wspomnień poprzednich wcieleń.
W pracy z takimi obrazami szczególnie interesujący jest ich związek z obecnymi emocjami, przekonaniami i sposobem przeżywania codzienności.
Historia Inki pokazuje, jak bogaty i nieoczekiwany może być język wewnętrznych doświadczeń. Jak z obrazu rozpadającej się planety można dojść do bardzo konkretnego pytania:
Czy pozwalam sobie na szczęście, spokój i miłość, nawet kiedy niczego nie robię?
Opis powstał na podstawie sesji z 12 listopada 2026 roku. Imię uczestniczki zostało zmienione, a całość opublikowana za jej zgodą.
Lucyna Brzozowska
Akademia Indygo | Facylitatorka Transformacji
projekt-lb.pl
